Mijn visie op de 'Impuls controle'
 
 
In mijn beroep als hondentrainer ben ik een groot fan om honden naast opgelegde beheersing, zelfbeheersing [impuls controle] aan te leren.
Je kunt een hond allerlei commando’s aanleren en je hond op die manieren bijvoorbeeld een statische positie geven en hem leren ook in die positie te blijven. Neem als voorbeeld dat jij met een gevulde voerbak aan komt en die wil je rustig op de grond kunnen zetten zonder dat je hond tegen je opspringt, piept, blaft of ander onrustig gedrag vertoont. Dan kun je ‘zit’ aanleren en dit in zo’n situatie vragen van je hond. Of je wil dat hij gaat zitten als je oversteekt. Deze vorm van zitten noem ik opgelegde beheersing.
Mijn ervaring is dat er nogal wat gevolgen zijn als de hond uit positie komt voordat dit de bedoeling is.
  1. Je gaat het commando herhalen. Naar mijn mening niet zo handig want je ontkracht hier mee je commando (zit is immers zit en niet opstaan en dan later weer gaan zitten omdat het nog een paar keer gezegd wordt.) Door het commando te herhalen versterk je het gedrag wat je niet wil (het uit positie komen) Dus de kans is aanwezig  dat dit zich herhaalt.
  2. Vaak wordt er tijdens het herhalen van het commando  luider gesproken. Dit is overbodig als je nagaat dat honden vele malen beter horen dan wij . Dus voor beide niet prettig lijkt mij.
  3. En/of er wordt even op de achterhand geduwd waarbij je een tegenover gesteld reflex kan verwachten. Of je hond komt in verzet en duwt terug. Of je hond schrikt hiervan, dit lijkt me niet bevorderlijk voor je relatie als je dit vaker moet doen. Of het gevolg van dit alles is dat je hond er niet van onder de indruk is en stopt met samenwerken en iets voor zich zelf gaat doen. Heel lastig om zo’n hond te laten doen wat jij graag wil.
Ik vind het zoveel leuker om naast de statische oefeningen  ‘plaats’ en ‘sta', die in het dagelijks leven heel nuttig kunnen zijn, de baas en hond zelfbeheersing [impuls controle] aan te leren. Hierbij leert de hond de juiste keuze te maken en de baas leert, zonder de mogelijke negatieve emotie, gedrag aan te leren en ongewenst gedrag te voorkomen of om te buigen. Dit maakt leren leuker,  het kan voor veiligheid zorgen  in het dagelijks leven, het geeft snel resultaat, het is bandversterkend, leert je hond zich beter de concentreren en het geeft rust. Hier worden jullie beiden beter van.
Neem die zelfde hond die je de gevulde voerbak wil geven. Je zegt geen zit, wacht of blijf. Je maakt geen stop teken met je hand, je knipt niet even met je vingers. Je hond leert in de aanleerfase met de juiste stappen, dat rustig gedrag (wat hij geheel uit zich zelf aanbiedt) hem veruit het  meeste oplevert. Hij leert heel snel dat als hij de juiste keuze maakt, de voerbak op de grond gezet wordt en dat hij na toestemming zijn beloning mag pakken. Dus misschien vreemd voor de oplettende lezer, dat je hond wel  een ‘vrij’ of een ‘release’ krijgt zonder dat hij onder appèl stond ;- ) De consequentie van het maken van een 'verkeerde' keuze is dat de hond zijn beloning [nog] niet krijgt. Dus in dit voorbeeld word de voerbak nog niet op de grond gezet.  
Je kunt impuls controle  in het dagelijkse leven op veel manieren inzetten tijdens het lopen aan de lijn, contact met andere honden, voordat je een verrijkingsspel of puzzel aanbied etc. etc. Daarbij zijn geen rukjes aan de lijn, commando’s, mopperen of handgebaren nodig. Maar wel een aangeleerde 'vrij'.
 De impuls controle zoals ik hem aanleer gaat altijd gepaard met wederzijds contact. Daardoor krijg je een betrokken hond. Dat is een hond die buitenshuis met jou bezig is en niet alleen met zijn omgeving. Dus een hond die meeloopt met een slappe lijn, direct komt als je 'm roept, contact met je heeft en zich kan beheersen.

sign.gif                                                 Impuls controle, it's a way of life. Wie wil dit nu niet?  

                   Jolein van Weperen                                               

Jolein van Weperen